Cook it

oktober 31, 2011 § 27 reacties

Sinsds een aantal weken pendel ik regelmatig op en neer tussen Maasstad en Kustdorp. Met de trein. De intercity vertrekt vanaf spoor 12 op Rotterdam Centraal.

Lieve NS, zouden daar een aantal  extra banken  neergezet kunnen worden… gewoon voor de vermoeide reizigers waarvan ik er één ben. Suiker in je koffie doen terwijl je staat en slechts over twee handen beschikt zoals ik, is behoorlijk ingewikkeld. En wanneer de extra bankjes niet kunnen, zouden er dan ergens richels gemaakt kunnen worden met een breedte van zo’n 10 cm en zo ongeveer op borsthoogte. Dank u. 

Vanmorgen lukte me het een zitplaats in de trein te veroveren en lag er een Spits uitnodigend op mij te wachten. Kort en Kauwbaar nieuws biedt deze gratis dagkrant. Zo las ik dat er een speciaal kookboek is uitgekomen voor de aan drugs verslaafde medemens. Bij de verschillende recepten staan speciale icoontjes als wegwijzer. Zo zijn er een recepten waarbij een smiley met 1 tandje staat afgebeeld. Drugsgebruikers schijnen naar verloop van tijd niet alleen huis en have te verliezen maar ook hun tanden. In dit speciale kookboek staan gerechten die je met slechts 1 tand in je mond kunt verorberen. Een recept met het icoon van een miertje geeft aan dat iets meer dan mierzoet is. Verslaafden zijn gek op zoet eten. Ook staan er recepten in die je kunt maken zonder in het bezit te zijn van een gastfornuis; een ommelet vanuit de magnetron is hiervan een voorbeeld. ‘Cook it’ , zo heet dit kookboek. Wel geinig bedacht, die naam. Maar of dit boek een tweede druk gaat halen betwijfel ik. Wanneer een drugsverslaafde geld (over) heeft, gaat hij of zij geen kookboek kopen. Denk ik. Eerder een patatje met of een reuze zak  minimarsjes. En om een verslaafde vanwege zijn verjaardag of vanwege Sinterklaas dit boek cadeau te doen, is vragen om verwijten. Denk ik. Ik was er nog niet uit toen ik er bij Leiden Centraal uit moest, maar misschien brengt u mij op andere gedachten.

discretionaire bevoegheid

oktober 29, 2011 § 11 reacties

Als ik minster was, zou ik blij zijn dat ik mijn discretionaire bevoegdheid zou kunnen gebruiken…er zijn weinig mensen die zoveel invloed hebben op een cruciaal moment….

Buurvrouw Menny

oktober 25, 2011 § 12 reacties

Buurvrouw Menny belde.

Voordat zij belde, kende ik haar niet. In het oude deel van Kustdorp, het deel dat het dichts bij zee ligt, is burenhulp (nog) de gewoonste zaak van de wereld. Het is ongewoon wanneer je je daarvan distantieert. Menny is vannacht met haar buurman naar het ziekenhuis gegaan. De pijn van de vinger was door de morfine heen gedrongen. Hij ligt op de afdeling ‘Kortstondig Verblijf’. De vinger is er af. Ze vroeg zich af of zij de thuiszorg in moest schakelen maar wist niet zeker of ik me als dochter gepasseerd zou voelen.

 Zij kent hem korter dan ik maar kent hem minstens zo goed. Door de vrienden die bij hem langskomen om te drinken, door de visschotels die hij uitdeelt en doordat ze zijn scootmobiel overeind heeft gezet nadat hij de bocht te scherp had genomen. Ik hoef niet veel te vertellen. Kustdorpers hebben allemaal wel ergens een familielid waarmee het hetzelfde gesteld is.

Zo weeft mijn vader aan een web zonder dat hij dit beseft.

 

 

Marvin…omdat

oktober 24, 2011 § 2 reacties

KLIK

bloedbraam

oktober 23, 2011 § 11 reacties

De vinger was ooit gebroken en daarna slecht gezet. Het gevolg daarvan was dat hij krom groeide: de top werd een haakje waarmee hij bij het binnenhalen van de netten bleef vasthaken. Keer op keer. Hij liet hem eraf halen, de top.  Zodoende promoveerde zijn ringvinger aan de linkerhand tot langste vinger. In een jolige bui hield hij de stompe vinger tegen één van zijn neusgaten. Wij zagen daar alleen nog maar de lol van in wanneer er een onwetend vriendje of vriendinnetje kwam spelen als mijn vader thuis was. Thuis was meer een honk voor hem; een tijdelijk maar terugkerend verblijf op de dagelijkse route. Een vertrouwd maar slijtend kussen.  Hij ademde zorgelozer in de buitenlucht. De honken die hij daar aandeed waren vol verwachting en verlangen: de strikken die hij zette, het garnalennet dat hij trok, de bramen die lonkten om geplukt te worden.

Hij belt. Zijn wijsvinger is  onstoken vanwege de duindoorns die er in zaten. Het sodawater gaf onvoldoende soelaas. Misschien moet-ie eraf vertelden ze hem in het ziekenhuis. Of ik nog langskom, vraagt hij. In zijn vriezer zit zeker een kilo zelfgeplukte braam. ‘Bloedband, bloedbraam…’, fluisteren mijn aderen.

Herstel

juli 21, 2011 § 22 reacties

Een sterk hart heeft ze, zo vertelde de behandelend arts haar. Ze mocht van geluk spreken. Ook dat. Mager, uitgeput maar niet uitgeblust zit ze in een stoel, op een zacht kussen omdat al haar zitvlees is verdwenen. Goed eten, alles, bewegen en uitrusten in balans, dat is wat haar sterker zal maken. Mam is voorlopig gehuistvest in een Zorgcentrum. Het viel haar reuze mee toen ze het kamertje, de keuken en het sanitair aanschouwde. Toen ze daarna de frisse zeelucht rook door het opengezette raam slaakte ze een zucht: ‘Dit heb ik zoooo gemist’. 

Ik wil alle bloggers en bezoekers bedanken die mijn blogs over mam lazen en erop reageerden. De zomer is nu echt begonnen en die regen? Volgende week is die voorlopig verdwenen. Let op mijn woorden.

groet, Lasja

Een goed doel

juli 20, 2011 § 12 reacties

Wat ik als puber minder waardeerde, was de voorkeur van mijn moeder om naast haar drukke gezin ‘iets’ te doen voor de zwakkere medemens. De pijlen van haar Goededoelenboog richtte zij op de ‘diep idioten’. In haar beleving was dat geen scheldwoord maar een begrip dat stamde uit haar opleidingstijd. Vooral de diep idioten die al jarenlang op de Willem van de Bergstichting te Noordwijk zaten en al tijden geen bezoek meer ontvingen.  Zo kon het gebeuren dat er op sommige dagen een man op leeftijd in zijn rolstoel bij ons aan tafel schoof. De man, laten we hem voor het overzicht Dirk noemen, kwijlde niet alleen overtollig maar had ook een enorme blote babypop op schoot. Ik vond hem eng ook al bezweerde mijn moeder dat hij geen vlieg kwaad deed. Iets in de manier waarop hij naar me keek -was het argeloos of was het wezenloos daar tussen zit een groot verschil- maakte me alert. Ik was dan ook niet rouwig toen Dirk overleed en Karel zijn intrede deed. Karel was ook niet bepaald vertederend in de omgang maar was enkel en alleen gericht op mijn moeder: hij praatte niet maar stootte geluiden uit en wanneer hij zijn zin niet kreeg, plukte hij haartje voor haartje uit zijn arm en beukte net zolang met zijn kin op zijn schouder tot de daardoor veroorzaakte pijn de plek overnam van andere, diepere pijn. Mijn moeder was naar beiden onverschrokken. Zij wist wat ze bedoelden en waarvan ze opknapten. Na zo’n dag in het teken van de zwakkere en noodruftige medemens kon ook zij er weer beter tegen. Ze putte er kracht uit, leek het.