jaloers

maart 16, 2011 § 20 reacties

Ooit klom ik op een paard. Gedreven door een combinatie van nieuwsgierigheid en overmoed had ik me over laten halen. Door een vriendin. Dus dan weet je het wel. Een vriendin die al jaren paardreed en een chagrijnige pony verzorgde uit onbezoldigde liefde. Ze zeggen dat paardenmeisjes verschillen van hun sexegenoten. Ze bouwen de meest intieme band op met een/hun paard en niemand die daar tussen komt. Ik hou daar wel van: van dat soort stereotypen: het maakt de wereld weer een stukje overzichtelijker. Maar goed, ooit klom ik dus ook op een paard, een manegepaard. Het dier had al bij de eerste stap in de gaten dat zijn berijder onervaren was. De  instructeur bezwoer me dat  ik op het meest makke paard van de gehele stal zat en ik dus niets te vrezen had. Waarschijnlijk kneep ik toch te hard met mijn knieën op plekken die voor een paard onaangenaam moeten zijn. Mijn ros stond abrupt stil, draaide weloverwogen een kwart slag en mikte mij van haar rug. Ten overstaan van iedereen krabbelde ik beduusd op, sloeg het stof van mijn kleren en klom op aandringen van de instructeur ( ‘Wanneer je er nu niet opklimt, doe je het nooit meer…‘) bevend van angst  weer op die paardenrug. Het was mijn eerste les en daar is het ook bij gebleven maar ik bleef een fascinatie houden voor deze edele dieren.

Vanmorgen fietste ik naar mijn werk op mijn minder edele maar ozo betrouwbare stalen ros. Halverwege het fietspad stond een paard met berijder stil. Naast dit gezelschap sprong een herdershond. Die bleek erbij te horen. Hij droeg een halsband met een lange riem eraan en kennelijk was de riem ontsnapt aan de handen van de dame op het paard. Vanaf die hoge rug spoorde ze de hond aan om tegen het paard op te springen zodat ze met een handige beweging de riem van de hond zou kunnen pakken en zo hun ochtendwandeling gezamenlijk zouden kunnen vervolgen. U denkt misschien dat ik ben afgestapt om te helpen en zo het trio op weg te helpen. Mis! Ik reed door en niet omdat ik haast had. Pure jaloezie en afgunst liggen hier aan ten grondslag. En ik zit daar echt niet mee. Zo, weet u dat ook weer.

©lasja
afb.: internet
Advertenties

Getagd: ,

§ 20 Reacties op jaloers

  • Lasja, goed verhaal. Mijn vraag is wel, waar ben je nu jaloers op.Niet op het paardrijden, want dat is niet jouw ding.Jaloers op de vrije tijd? Ik ben benieuwd. Groet,Athy.

  • Lasja schreef:

    athy,
    jaloers op het gemak waarover de berijdster haar paard in bedwang hield…losjes met 1 hand aan de teugel en vervolgens soepel voorovoer boog en haar hond aanspoorde…alles zo onder controle ;))

  • fr@nsmuthert schreef:

    = Ik hou daar wel van: van dat soort stereotypen: het maakt de wereld weer een stukje overzichtelijker.=

    Maar er zijn er te veel.
    Voor de overzichtelijkheid, bedoel ik.
    Ik lees je stukjes bijna altijd met plezier.
    Altijd is trouwens onhaalbaar.
    Ter geruststelling.

  • Lasja schreef:

    frans, hahahahaha…ik ben helemaal gerustgesteld ;))

  • martin schreef:

    Een vrouw op een paar heeft iets aantrekkelijks. Waarom? Geen idee.
    Ook ik reed een keer op een paard. Net als jij. Op een paard dat Guido heette.
    Het was tijdens een familie uitje.

  • Yvonne schreef:

    ik vind paarden eng. respect voor iedereen die op zo’n beest gaat zitten

  • svara schreef:

    Ik heb leen jaar of zeven paard gereden maar was niet zo’n paardenmeisje zoals jij beschrijft.
    Na een vervelende val durfde ik niet meer.
    Had je het wel gedurfd om de riem van die hond te pakken en aan te geven?

  • assyke schreef:

    ik had zo’n paardengekvriendin met dito moeder
    als ik bij hen thuis was gingen de gesprekken alleen over loesje de pony
    volgens mij waren andere onderwerpen verboden
    maar het hart zat op de juiste plaats van beiden

    dat betwijfel ik van deze dame die jij beschrijft
    zo behendig is eng en dan maakt ze je nog jaloers ook
    wat een naar mens;-)

  • kamira schreef:

    ik zie het voor me lasja
    Ik houd niet van paarden Eens heb i kpaarden opholzien slaan die trokken de koets met bruid en bruigom erop [op of in een open soort koets
    De andere keer op het strand de berijder werd eraf gesmeten

  • kiezels schreef:

    grinnik. Je had gewoon het verkeerde paard.

  • Lasja schreef:

    martin, ik vind het ook heel stoer: paardrijden…is het bij jou ook bij één keer gebleven?

    jaaa…ze zijn ook enorm en dat weet je pas echt wanneer je er bovenop zit 😉

    svara, oooh wat knap van je…ja dat had ik wel gedurfd…ik ben eigenlijk meer een hondenmeisje 😉

    assyke, ja, dat dus…liever paarden dan auto’s en make-up maar ja…die vrouw die deed het er natuurlijk om 😉

    kamira, zo’n trouwdag vergeet je natuurlijk nooit meer ;))

    kiezels, hahahahaha…ik denk het ook

  • Jacopone schreef:

    Weet je wel zeker dat het een paard was? 😉

  • Hanneke in Hanoi schreef:

    jaren zonder enige schroom paardgereden, tot ik kinderen kreeg; toen was bij mij de lol over. De liefde voor honden is gebleven, gelukkig!

  • Glaswerk schreef:

    De instructeur bezwoer me dat ik op het meest makke paard van de gehele stal zat en ik dus niets te vrezen had.

    Dat zeggen instructeurs altijd.
    Hoe blijven ze anders brood op de plank houden…

  • kitty schreef:

    wat moet ze ook met dat peerd op het fietspad? Gauw eraf en het bos in of naar het strand zouk zeggen:)

  • zinnen schreef:

    ook ik zat ooit (maar wel al als prille dertiger) voor ’t eerst op een paard
    alswegens het enthousiasme van een vriendin.
    het verging mij zoals u; ik viel eraf, werd er weer opgejaagd maar had het er heelmaal mee gehad.
    jaloers op paardenmeisjes en -mevrouwen ben ‘k nooit.
    integedeel; zij zoveel liever dan ik en zo denken zij er ook over.
    wat ik wel prachtig vind is het vrije gerij van bv indianen in films.
    prairies, stranden, van zulks.
    en dat zou ‘k vast ook heel goed gekund hebben.
    en daarmee kan ik leven.
    kus

  • Blewbird schreef:

    Ik vind paarden wel lief, maar niet om op te rijden. Op het strand, met van die toeristen erop, denk ik och arm paard. Soms zijn ze weerbarstig en weigeren om vooruit te lopen. Dat spreekt me aan.

  • Lasja schreef:

    jaco, wis en waarachtig wel

    hanneke, en nooit meer een verlangen naar gekregen?

    glaswerk, ja…maar ooit was er ook een tijd dat ik nog jong en onbedorven was

    kamira, juist 😉

    zinnen, oooh ja…. zo zonder zadel en dan van achter erop springen terwijl het paard in kwestie al in volle galop was/is…dat had ik ook gekund…zeker weten

    blewbird, dwarse paarden…ja diezie ik ook graag maar dan wel van een afstandje 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu jaloers voor zeeschuim.

Meta

%d bloggers liken dit: