Jongens van veertien

april 3, 2011 § 23 reacties

Ze sms’te me: ‘Peter stond te huilen. Iets met Freek. Kon er niet achterkomen’. Kleedkamers van gymzalen zijn broedplekken van puberleed. Ruimtes zonder  regulerend toezicht waar het ontluikende puberlijf in al zijn kwestbaarheid getoond moet worden aan leeftijdgenoten. Anno 2011 is dàt nog steeds niet veranderd. Gelukkig heb ik een oplettende collega lichamelijke opvoeding. Ik pieker tijdens de les Nederlands hoe ik het zal aanpakken. Eén ding weet ik: ik moet het initiatief nemen. Jongens komen zelden tot nooit langs om te praten over wat hen dwars zit of om uit te leggen waarom hun tranen vloeien. Vlak voor de bel tik ik beide jongens, nauwelijks merkbaar voor de andere leerlingen op hun schouder en fluister: ‘Na de les, even blijven zitten’.

Beide jongens zijn buitenbeentjes, niet doorsnee, niet gemiddeld. In de puberteit staat dit gelijk aan kwetsbaar, een makkelijk onderwerp van spot en voor de heren in kwestie: incasseren, keer op keer. De klas waarvan ze deel uit maken, is een gemoedelijke klas. Doordat er veel meiden in zitten heerst er een feminieme sfeer en kwetsbare jongens gedijen daarin beter dan in een klas waar vooral jongens overheersen. Maar beide jongens hebben last van hun verleden. Ook al is dat slechts veertien jaren oud. Beiden zijn in vorige klassen menigmaal gepest, getreiterd zelfs. Bij Peter zijn de efffecten daarvan naar binnen geslagen. Om het minste geringste voelt hij zich afgewezen en gaat over tot een buitenproportionele aanval. Hij heeft ook geen vertrouwen in docenten, want die hebben nog nooit iets voor hem gedaan. Nou ja, oké, buiten zijn mentrix van vorig jaar en die van dit jaar. Bij Freek hebben de gevolgen van herhaaldelijk afwijzen zich opgebouwd in een enorme onrust in zijn lijf: hij kan niet stilzitten, trommelt vaak en veelvuldig met zijn vingers op alles wat er voor handen is en leest tijdens een leesbeurt met gemaakt lage stem om zijn baardloze hoge stem te verbergen. Ze verdragen elkaars kwetsbaarheid niet, ruiken de angst voor de afwijzing van grote afstand en zoeken als gevolg daarvan constant de confrontatie met elkaar.

Peter huilt met ingehouden woede en dreigt dat hij Freek in elkaar zal meppen wanneer deze nog één keer iets zegt. Freek reageert verbolgen en roept dat hij niet begrijpt waar Peter op doelt. Peter doet met gebalde vuist een stap. Ik grijp in, maan hem tot rust en laat een stilte vallen. Dan probeer ik en zeg dat ze eigenlijk niet zoveel van elkaar verschillen… dat ze allebei weten hoe het voelt om gepest en afgewezen te worden. Freek begint nu ook te huilen, onbedaarlijk. Woorden verstoren nu datgene wat moet plaatsvinden, denk ik, dus ik zwijg. Wanneer het huilen verandert in sniffen vertel ik hen wat ik vermoed, namelijk dat ze allebei een wond aan de binnenkant hebben die soms opengetrapt wordt. Stel nou, zeg ik, dat die wond aan de buitenkant zou zitten en je zou ‘m kunnen zien…een grote plek op een knie bijvoorbeeld met een dikke korst erop. Zou je die dan open schoppen of zou je juist daardoor een beetje rekening houden met elkaar?

Jongens van veertien zijn over het algemeen  mild en vol goede bedoelingen. Jongens van veertien verstoppen zich over het algemeen nog niet achter stoer boeren, luid schreeuwen, ruziemaken en ander kabaal om hun angsten en onzekerheden te overstemmen. Als het ijzer gesmeed moet worden, dan nu, denk ik.

Ik laat Freek en Peter gaan en spreek met hen af dat ik volgende week wil horen welke keuze ze gemaakt hebben: de ander verwonden of de ander met rust laten.

©lasja
afb.: internet
Advertenties

Getagd: , , ,

§ 23 Reacties op Jongens van veertien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Jongens van veertien voor zeeschuim.

Meta

%d bloggers liken dit: