Pingen en Knijpers

mei 30, 2011 § 29 reacties

Op het gebied van ‘de was’ ben ik tamelijk ouderwets of sympathieker gezegd ‘old school’. Ik weiger al jaren een droogtrommel. Ten eerste omdat ik vind dat het een sta-in-de-weg is en ten tweede omdat ik vind dat de wind zijn werk moet kunnen doen. Ik hang dus mijn versgewassen lappen altijd aan wasrekken buiten die beurtelings een keer aan de schutting hangen of aan de railing van het balkon. Dientengevolge vind ik het een sport apart om knijpers als aandenken mee te nemen uit het buitenland. In Frankrijk hebben ze hele grote…beetje onhandig dat wel maar in aardige kleuren: botergele en mintgroene. Een nadeel is dat ze hooguit een jaar meegaan want dat plastic verkleurt niet alleen in de zon maar het wordt ook hard en als gevolg daarvan wil er nog weleens een knijper knappen op een hoogst ongelegen moment. Ik ben dus onlangs weer overgestapt op houten knijpers. Maar wat een deceptie is dat. Na twee keer een kledingstuk te hebben geknepen, lijkt de veerkracht uit dat ijzeren draadje. De twee helften springen los van elkaar waarna één zo’n houten helft op  de grond valt en de andere met ijzerdraad en al aan je rek blijft hangen. Bij de eerste zeven knijpers heb ik nog geprobeerd om ze weer in/aan elkaar te zetten. Wat een kolerewerk is dus daar ben ik na verloop van tijd mee gekapt.

 Wat ik me afvraag is of die knijpers hedentendage nog gemaakt worden door lieden die al dan niet tijdelijk van hun vrijheid zijn beroofd en mocht dit dan zo zijn of deze lieden moeten werken met slapper ijzerdraad òf dat ze gewoon de kont tegen de krib gooien en zo weliswaar subtiel maar afdoend wraak nemen op hun opvoeding. Sinds ik vanmorgen de voorzitter van de VO-raad hoorde zeggen dat de kloof tussen leerling en leraar geslecht kan worden door leerlingen het goede antwoord met hun blackberry te laten pingen tijdens de lessen  i.p.v. op de oude vinger-in-de-lucht manier ben ik een beetje uit mijn verband en haal ik me van alles en nog wat in mijn hoofd. Tijd om te gaan kijken of de was al droog is.

Advertenties

Decolleté

mei 25, 2011 § 22 reacties

Juf, wat betekent ‘decolleté?’ Farid smijt zijn vraag het klaslokaal in en herinnert zich op de valreep dat hij ook zijn vinger in de lucht moet steken. ‘ Een laag uitgesneden hals’, antwoord ik. ‘Hals???wàt is dat?’ Ik wijs naar de plek onder mijn kin.‘ Da’s toch je nek?‘ Ik kijk hulpbehoevend naar Leila…één van de meest schrandere leerlingen die ik ooit ontmoette. Ze zucht hartgrondig, draait zich om en zegt: ‘Kijk dan sukkel…dit, wijzend op de lijn van haar laag uitgesneden t-shirt,’ is een decolleté…’ Dit woord, zo weet ik nu zeker, zal Farid nooit meer vergeten. Het is een prachtig woord vind ik, bedoeld om één van de mooiste delen van een vrouwenlichaam  aan te duiden/te tonen.  Je mag van mij overal een tattoo laten zetten maar niet daar, vind ik. Daar moet een wet voor komen: Verboden een decolleté onder te spatten. Ik was laatst in een tattooshop. Trouwe lezers weten dat ik toe was aan een tattoo. Ik liet er ook één zetten, maar niet daar. Ik werd geholpen door een meisje van een jaar of twintig en zij had haar decolleté bedolven onder getatoëerde rozen. Ik had ter plekke een potje kunnen janken maar dat doe je niet in het openbaar, dat leer je af. ‘Juf…wat betekent… ‘ Farid spelt langzaam ‘…maregaussie of zoiets….kweenie  wat er staat…’. Leila laat haar ogen rollen maar ik ben haar voor ‘….. er staat marechaussee Farid…’. Hij knikt en herhaalt het woord hardop. ‘Daar wil ik wel werken’ bekent hij. Ik vraag hem waarom dan wel. ‘Dan kan je toch bij de Koningin binnenkomen’, antwoordt hij glunderend. Ik reageer verbaasd en hij verduidelijkt:  ‘Ja toch mevrouw, die ene zoon van haar, die met Maxima is, die heeft toch drie dochtertjes…met één van die , ga ik dan trouwen…’ Ik vraag hem hoe hij dat zal aanpakken en hij zegt: ‘Als ik éénmaal ‘maresjadinges’ ben, ga ik duur praten en één duur woord ken ik al: decolleté’.

Wereldwijf

mei 22, 2011 § 20 reacties

wereldwijf verdient plek in TV Canon

Ooit, op mijn VK-blog heb ik geschreven over dat ik soms wakker schrik vanwege het feit dat er zo weinig vrouwen die ik leuk en geschikt vind een eigen talkshow hebben. Sonja Barend blijft tot nu toe mijn favoriet. Ik zag haar een aantal maanden geleden bij P&W. Ik weet niet meer waarom ze er zat, maar dat ze er zat was een verademing. Opstelten was namelijk ook te gast. Nu is dat mijn ex-burgemeester. Toen hij nog niet mijn ex was heb ik  hem  weleens gesproken. Over de toenemende drugsoverlast in een wijk waar ik toen werkte en dat ik vond dat er veel te weinig gedaan werd en ook dat ik van mening was (en ben) dat er met 2 maten gemeten werd/wordt omdat wanneer de drugsoverlast zich zou verplaatsten naar Kralingen (daar waar hij toen woonde) er vast en zeker veel meer inzet gepleegd zou worden. Opstelten raakte zeer geïrriteerd door mijn openhartigheid en snoerde me de mond! Voor mij had hij daarmee af gedaan. Later heb ik hem ook nog meegemaakt met de hele discussie rondom de komst van een helikopterplatform in de Maas voor de happy few. Terwijl ongeruste bewoners gebruik maakten van het vragenhalfuurtje om nogmaals hun zorgen onder de aandacht van de politiek te brengen, zat hij als voorzitter van de vergadering vooral te geiten en te gebben met één of ander vrouwelijk raadslid. Zonder scrupules.

 Toen Sonja hem tijdens zijn uitvoerige en brallerige uitleg over een nieuwe aanpak bij de politie dan ook onderbrak door aan P&W te vragen : ‘Zijn jullie nog niet moe ?’ , stal ze wederom mijn hart. Ze was totaal niet onder de indruk van zijn deftige manier van doen terwijl zowel P als W zich wel lieten intimideren.

Op haar heb ik dan ook gestemd hiero omdat ik het een wereldwijf vind

Eigenaardigheden

mei 18, 2011 § 16 reacties

 Ieder mens heeft zo zijn/haar eigenaardigheden. Dat mag wat mij betreft. Eigenlijk maakt dat iemand meer mens vind ik. Zo ken ik iemand die steevast hinnikend lacht…heel aanstekelijk. Het lukt mij inmiddels ook aardig. Ooit had ik een buurman die alleen de korsten van zijn boterhammen at, de rest voerde hij aan de eenden. Hij vertelde me dat niet zelf. Het was tijdens een kop koffie dat zijn vrouw mij dit toevertrouwde. Ik heb schouderophalend gereageerd, tolerant als ik ben. Aangemoedigd door dit gebaar bekende de buurvrouw dat zij het niet kon laten om blaadjes van de liguster tussen haar vingers te laten knakken. Ook daarvan verblikte of verbloosde ik niet. Beter een buurvrouw die blaadjes knakt dan een oom die met zijn pink het oorsmeer uit zijn oor pulkt om dit vervolgens onder zijn oksel te smeren. Echt gebeurd en ik was bloednieuwsgierig hoe zijn witte overhemd er na een dag op die plek zou uitzien. Ik heb hem zich nooit uit zien rekken en mijn vriendin logeert er nooit meer dus dat blijft een mysterie tot in den eeuwigheid.

Zelf heb ik ook zo mijn dingetjes. Daar ga ik hier niet uitgbreid over uitwijden of is het uitweiden? Oké een tipje van de sluier om u niet  teleur te stellen. Zo verbeter ik iedereen die zegt: ‘Er is een meisje die ontzettend verliefd is’. Of : ‘Ken jij dat meisje die altijd zo opgemaakt is? DAT,  roep ik dan. ‘Het is DAT meisje’. De spreker in kwestie kijkt steevast verstoord op omdat ik hem of haar midden in het verhaal interrumpeer. Maar ik kan er niets aan doen. Het overkomt me. Waar ik ook primair op reageer is op mannen met wandelstokken. Vooral wanneer ze willen oversteken terwijl ik net voorbij fiets. In een fractie van een visioen zie ik dan dat ze hun stok tussen de spaken van mijn voorwiel steken en dat ik dan over de kop sla met alle gevolgen vandien. Ik mijd ze dan ook zoveel mogelijk: mannen met wandelstokken. En nu u. Wat is in uw beleving uw eigenste eigenaardigheid. U kunt het hier gerust vertellen. Ik kan tegen een stootje.

het is uitweiden. Kijk maar

©lasja

Op de Mookerheide

mei 16, 2011 § 21 reacties

De fietstocht is een vast onderdeel op het programma. Voor 30 kilometer kuierend fietsen draai ik mijn hand niet om. Nergens last van. Maar de zuchten en het steunen rondom mij wanneer we pas halverwege zijn, zijn niet van de lucht maar van de leerlingen die voor en achter me rijden. ‘Mevrouw, is het nog ver…ik heb zo’n zere reet”. Ik besluit om even pas op de plaats te nemen op de heide van Mook. Wanneer ik ga zitten, gewoon in het gras of wat daar voor doorgaat volgt een handjevol, de rest klimt op een houten dwarsbalk. Ze vinden het ‘echt niet chill’ om zonder kleed op de grond tussen die konijnenkeutels te moeten zitten. We drinken iets, we eten iets en we genieten van het uitzicht. ”t Lijkt hier helemaal niet op Nederland, juf!’ Plotseling is er consternatie. Grote. Farouk heeft een miniscuul groen rupsje in zijn haar. Als een op hol geslagen paard draaft hij rond onderwijl schreeuwend dat iemand dat beest uit zijn haar moet plukken. Dat doe ik en zet het rupsje terug op een bremstruik. Waar ik eigenlijk wel bang voor ben, willen ze weten, mijn leerlingen die er niet voor terugdeinzen om na elf uur ’s avonds de metro te nemen al dan niet met geldig plaatsbewijs, die er ook geen hard hoofd in zien om wanneer hen iets niet bevalt dit luidkeels mede te delen aan iedere willekeurige voorbijganger. ‘Voor pubers en verdwalen’  antwoord ik terloops. Wanneer we later op de route aankomen op de Canadese begraafplaats en ze nog wat later plaatsnemen naast me vraag ik hen waarom ze hier wel gewoon op het gras zijn gaan zitten. Hun antwoord:’t gras is hier netjes en hier wonen geen wilde dieren’.

Iedere werkweek levert ieder van ons nieuwe perspectieven. Ook deze week was een gedenkwaardige.

©lasja
afb.: internet

Als je ontbijt wil…

mei 5, 2011 § 24 reacties

 

en dit wordt het motto van de week

 

Volgende week is er weer een werkweek…tegenwoordig heet dat ook voor Mavo 2 ‘studiereis’. En ik? Ik ga mee ook al weet ik dat ik na afloop volledig uit de hengsels hang. Omdat we dit keer met 80 leerlingen gaan, hebben we het gehele buitencentrum afgehuurd. Om de kosten te drukken (ze rekenen 7,50 euro p/p voor een lullig ontbijtje inclusief aangebroken en over de datum zijnde potten pindakaas) besloten we dit keer zelf voor het ontbijt te zorgen. En ik? Ik heb de taak gekregen om het voesdel te verzamelen. No problem, pochte ik, ik bestel gewoon online en laat AH de boodschappen bezorgen. Na intensieve voorbereiding (hoeveel boterhammen per kind per keer, hoeveel beleg, hartig en zoet en halal, hoeveel drinken…mandarijntje of eitjes…. huismerk of A-merk) had ik de boodschappenlijst rond en belde met het distributiecentrum van onze grote kleine kruidenier. Bleek het buitencentrum net niet in hun bezorggebied te liggen. Wat nu?, vroeg ik de jongedame van de klantenservice. Na even nadenken wist ze het antwoord. Wanneer ik een adres in Nijmegen zou kunnen regelen, konden ze daar de bestelling bezorgen. Ik liet vanwege zoveel scherpzinnigheid een korte stilte vallen waardoor ze inzag dat haar oplossing als een tang op een varken sloeg.

Toen ik op de kaart zocht naar de dichtsbijzijnde AH kwam ik uit in Malden. Bezorgen deden ze niet maar klaarzetten wel mits ik van te voren een boodschappenlijst zou doormailen. Zo gezegd zo gedaan. Mocht u nu aanstaande maandag een personenauto voorbij zien komen met zo’n 40 broden, 400 zachte puntjes, 500 pakjes drinken en nog zo wat van die dingen, zwaai dan even. Dikke kans dat ik terug zwaai. Op maandag zie ik er nog redelijk uit.

©lasja

Klop, klop, klop hier woon ik

mei 3, 2011 § 23 reacties

Eindelijk, na jaren is het ervan gekomen. Een koppel pimpelmezen heeft het nestkastje dat ik in een pessimistische bui al had afgeschreven, uitgekozen om er een nest in te bouwen en vervolgens te zorgen voor nageslacht. In alle drukte, – keuken verbouwen weet u nog – was ik haast vergeten dat ze er zaten. Totdat ik vanmiddag een kloppen geluid op hout waarnam. Tegen beter weten in dacht ik een specht te horen, maar bij nadere inspectie bleek het om een kloppende pimpelmees te gaan. ‘Bij gebrek aan een bel, moet hij zeker kloppen van zijn vrouw voordat -ie binnenkomt’, dacht ik nog en vertelde dit ook aan Broer – die is erg handig en helpt mee met de verbouwing- . Broer keek me een ogenblik bevreemd aan en tikte vervolgens tegen zijn voorhoofd. Onder het boren en zagen door vertelde hij geduldig dat pimpelmezen snavelmarkeringen maken naast de opening van het nestkastje dat ze zich hebben toegeëigend. Door die snavelmarkeringen kunnen andere pimpelmezen zien dat ze niet welkom zijn in de kast. Het is zelfs zo dat de jongen van dit koppel zeer waarschijnlijk terugkomen naar hun geboorteplek en hetzelfde nestkastje zullen gaan gebruiken mits er geen andere snavelmarkeringen in gekerfd zijn.  Stinkend jaloers kan ik worden om zoveel vernuft en vooruitzien.

 afb. : internet
© lasja

 

Waar ben ik?

Je ziet het archief van mei, 2011 om zeeschuim.