Op de vliering

juli 8, 2011 § 16 reacties

In de tijd dat ze nog rookte, schreeuwde ze ook vaak tegen haar man, mijn vader. Vooral in de weekenden. Hij was zat en zij was het zat.  Dat ze schreeuwde en zich nooit gewonnen gaf, toonde haar lef, haar moed, haar knok tegen de neergang. Een beter voorbeeld had ze niet kunnen geven. Soms won de wanhoop en sloot ze zich op in de verste nok van het huis. Wanneer mijn vader, haar man zich uit de voeten maakte, sloop ik naar boven, klom de trap op naar de vliering en klopte op het luik. Ik wachtte op haar ‘ja…!?!‘ waarin de woede gedoofd was en schoof het pakje Caballero tussen de kier van het vlieringluik dat ik behoedzaam omhoog had geduwd. Ik wist dat het niet lang meer zou duren voordat ze weer naar beneden kwam en ons leven zijn loop hervatte.

Ze rookt niet meer. Vandaag zocht ik naar wat haar hoop kon geven en kwam niet verder dan een knuffelleeuwtje.

Advertenties

Getagd: ,

§ 16 Reacties op Op de vliering

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Op de vliering voor zeeschuim.

Meta

%d bloggers liken dit: