Lachen

juli 14, 2011 § 22 reacties

Ze was anders dan de moeders van mijn vriendinnetjes. Wanneer was het dat ik dit onderscheid zag en voelde? Was het toen ze een teil zand op het balkon zette en wij daar naar hartelust taarten van mochten bakken of was het toen ze tijdens een kinderverjaardag een elastiek in de deuropening knoopte en daarover een lange doek hing om ons vervolgens op een poppenkastvoorstelling te trakteren? Misschien was het wel toen ik aan haar hand terugkwam van het boodschappen doen en het klutje buurvrouwen dat stond te praten, stilviel toen wij passeerden. Mijn moeder lachte schamper dan, ze lachte sowieso de sores uit haar leven: op het strand, met haar vriendinnen, haar zussen, haar kinderen. Mijn moeder stond bekend als vrolijke meid. Haar schallende lach was dagelijks te horen. En wij lachten vaak met haar mee.  Om één ding was het ons ten strengste verboden te lachen. Wanneer wij ‘Dirk de Aansteker’, ‘Arie Bombarie’, ‘Niek Heb Centen’ of een uitgelaten mongool op straat tegenkwamen, moesten wij groeten. Mocht je het in je hoofd halen om één van hen uit te lachen waar zij bij was, maakte je kennis met haar vlammende ogen en haar vlakke hand.  Ook dat maakte haar anders dan andere moeders in Kustdorp die een kind met handicaps toch vooral zagen als straf van god.

Advertenties

Getagd: ,

§ 22 Reacties op Lachen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Lachen voor zeeschuim.

Meta

%d bloggers liken dit: