Trots en vol goede moed

juli 16, 2011 § 13 reacties

Gisteren sprak ik mijn vader. Hij belde en ik wist waarom. Hij had gehoord dat het niet zo goed ging met ‘je moeder’ , zijn ex maar dat begrip detoneert in zijn woordenschat. Ik vertelde hem wat hij horen wilde. De scheiding was voor mijn moeder  een bevrijding  maar voor hem de mislukking van zijn leven en iets wat hij nooit voor mogelijk had gehouden. Ze wonen in hetzelfde dorp, doen boodschappen bij dezelfde winkels maar zijn elkaar in de afgelopen vijftien jaar hooguit twee of drie keer tegengekomen. Ze houden zich van elkaar op de hoogte via anderen en hun kinderen. Trouwen doe je niet voor het leven maar scheiden kennelijk wel. Verbonden tot in de dood. Daar denk ik weleens over na: hoe het de ander zal vergaan wanneer de één overlijdt. In beider leven kwam tot nu geen andere geliefde. Geen ruimte of geen vertrouwen meer. Ooit waren ze stapelverliefd op elkaar maar aan dat begin durft geen van beiden terug te denken. Op hun trouwfoto zie ik ze: mijn vader, jong, knap, trots en een beetje verlegen: mijn moeder, vrolijk, blakend en vol goede moed. Een leven duurt te kort om het te begrijpen.

Advertenties

Getagd: , ,

§ 13 Reacties op Trots en vol goede moed

  • fotodichter schreef:

    Wat shrijf je dit mooi, Lasja. Met een pointe aan het eind die tot nadenken stemt

  • artafterallart schreef:

    of een huwelijk
    duurt te lang voor een echte
    wederkerigheid

    zo verbaasde mijn moeder me met haar verhaal dat zij mijn vader trouwde omdat hij precies op tijd voor het bankje in het park verscheen waar zij op hem zou wachten,
    anders zou het niet doorgaan. Daar klonk voor mij weinig goede trouw uit. Ze verzuchtte ook vaak dat de samenleving met hem zwaar was geweest.

    Bij jouw kernachtige beschrijving van de vervreemding na je ouders schipbreuk en de foto van het moment dat ze in het scheepje waren gestapt denk ik (moraliserend):

    te kwader trouw is
    nog verlegen met zichzelf
    naast de goede moed

  • Wat beschrijf je dit goed, degene die bij elkaar blijven, leven ook vaak jaren langs elkaar heen om dan tegen het einde elkaar weer tegen te komen.
    Dat gaat met je ouders waarschijnlijk niet lukken.

  • martin schreef:

    Waarschijnlijk is er voor het stoppen met scheiden toenadering nodig om er een volwassen punt achter te zetten, maar dat is, denk ik, moeilijker dan uitelkaar gaan.

  • Blewbird schreef:

    Zo beeldend dat je het zo voor je ziet. Ken jouw kustdorp inmiddels ook wat beter. Die trap bij AH, bakker Van Maanen.

  • Appelvrouw schreef:

    Het lijkt me geen enkel probleem. Als je gescheiden bent kun je als vreemden in hetzelfde dorp wonen. Je hoeft elkaar niet te haten of te doen alsof. Ik zie zelf niet in waarom mensen nog met elkaar om moeten gaan na een scheiding.
    Jullie zijn hun kinderen, dus wel attent dat je vader er naar vraagt, is toch ook bezorgdheid.

    Toen Vroems erg ziek was kwamen er ineens van hot en her vreemden opdagen uit het verleden, ook 2 ex vriendinnetjes. Is misschien wel heel normaal.

    Je hebt het prachtig beschreven,Laja, veel gevoel.

  • Zilvertje schreef:

    Beterschap voor je moeder. Je vertelt het prachtig. Het raakt.

  • Lasja schreef:

    ingrid, dank

    AAA, wanneer we alles van tevoren zouden weten….

    antoinette, ja…dat tegenkomen aan het eind, dat heb ik recent nog gezien…of dit gaat lukken tussen mijn pap en mam is de vraag idd

    martin, ocharme nou, er was alleen een berg gekwetsheid en een bergketen waarachter beiden zich hadden verstopt

    blwe, ja precies, die trap bij die winkel…juist daar was één van de keren…en wat te denken van de Voorstraat en de Princestraat?

    Attent, ik heb mezelf nooit als kind van gescheiden ouders gezien/gevoeld (ze waren 32 jaar getrouwd) maar nu wel in deze omstandigheid…da’s heel raar, dank voor je compliment

    Zilver, het gaat stapje voor stapje beter met haar alleen is nog niet duidelijk tot waar de stapjes kunnen gaan, dank

  • Hanneke in Hanoi schreef:

    soms kunnen mensen niet met, maar ook niet zonder elkaar.

  • De laatste drie teksten gelezen.
    Schrijnend, zoals het leven schuren kan en toch zo liefdevol verwoord.
    “Alleen de sigarenlucht van haar vader bleef in onze jassen…” Groet!!

  • PACO PAINTER schreef:

    Heel goed beschreven.Chapeau

  • Jacopone Sr schreef:

    Hij zou nog eens bij haar langs kunnen gaan, voor beide misschien de mogelijkheid om tot rust te komen. 🙂

  • Lasja schreef:

    hanneke, en soms bindt leed meer dan liefde…

    athy, dank je

    paco, dank

    jacopone, mmmm ik heb zo’n vermoeden dat mijn moeder iets anders in gedachten heeft …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Trots en vol goede moed voor zeeschuim.

Meta

%d bloggers liken dit: