Cook it

oktober 31, 2011 § 27 reacties

Sinsds een aantal weken pendel ik regelmatig op en neer tussen Maasstad en Kustdorp. Met de trein. De intercity vertrekt vanaf spoor 12 op Rotterdam Centraal.

Lieve NS, zouden daar een aantal  extra banken  neergezet kunnen worden… gewoon voor de vermoeide reizigers waarvan ik er één ben. Suiker in je koffie doen terwijl je staat en slechts over twee handen beschikt zoals ik, is behoorlijk ingewikkeld. En wanneer de extra bankjes niet kunnen, zouden er dan ergens richels gemaakt kunnen worden met een breedte van zo’n 10 cm en zo ongeveer op borsthoogte. Dank u. 

Vanmorgen lukte me het een zitplaats in de trein te veroveren en lag er een Spits uitnodigend op mij te wachten. Kort en Kauwbaar nieuws biedt deze gratis dagkrant. Zo las ik dat er een speciaal kookboek is uitgekomen voor de aan drugs verslaafde medemens. Bij de verschillende recepten staan speciale icoontjes als wegwijzer. Zo zijn er een recepten waarbij een smiley met 1 tandje staat afgebeeld. Drugsgebruikers schijnen naar verloop van tijd niet alleen huis en have te verliezen maar ook hun tanden. In dit speciale kookboek staan gerechten die je met slechts 1 tand in je mond kunt verorberen. Een recept met het icoon van een miertje geeft aan dat iets meer dan mierzoet is. Verslaafden zijn gek op zoet eten. Ook staan er recepten in die je kunt maken zonder in het bezit te zijn van een gastfornuis; een ommelet vanuit de magnetron is hiervan een voorbeeld. ‘Cook it’ , zo heet dit kookboek. Wel geinig bedacht, die naam. Maar of dit boek een tweede druk gaat halen betwijfel ik. Wanneer een drugsverslaafde geld (over) heeft, gaat hij of zij geen kookboek kopen. Denk ik. Eerder een patatje met of een reuze zak  minimarsjes. En om een verslaafde vanwege zijn verjaardag of vanwege Sinterklaas dit boek cadeau te doen, is vragen om verwijten. Denk ik. Ik was er nog niet uit toen ik er bij Leiden Centraal uit moest, maar misschien brengt u mij op andere gedachten.

Advertenties

discretionaire bevoegheid

oktober 29, 2011 § 11 reacties

Als ik minster was, zou ik blij zijn dat ik mijn discretionaire bevoegdheid zou kunnen gebruiken…er zijn weinig mensen die zoveel invloed hebben op een cruciaal moment….

Buurvrouw Menny

oktober 25, 2011 § 12 reacties

Buurvrouw Menny belde.

Voordat zij belde, kende ik haar niet. In het oude deel van Kustdorp, het deel dat het dichts bij zee ligt, is burenhulp (nog) de gewoonste zaak van de wereld. Het is ongewoon wanneer je je daarvan distantieert. Menny is vannacht met haar buurman naar het ziekenhuis gegaan. De pijn van de vinger was door de morfine heen gedrongen. Hij ligt op de afdeling ‘Kortstondig Verblijf’. De vinger is er af. Ze vroeg zich af of zij de thuiszorg in moest schakelen maar wist niet zeker of ik me als dochter gepasseerd zou voelen.

 Zij kent hem korter dan ik maar kent hem minstens zo goed. Door de vrienden die bij hem langskomen om te drinken, door de visschotels die hij uitdeelt en doordat ze zijn scootmobiel overeind heeft gezet nadat hij de bocht te scherp had genomen. Ik hoef niet veel te vertellen. Kustdorpers hebben allemaal wel ergens een familielid waarmee het hetzelfde gesteld is.

Zo weeft mijn vader aan een web zonder dat hij dit beseft.

 

 

Marvin…omdat

oktober 24, 2011 § 2 reacties

KLIK

bloedbraam

oktober 23, 2011 § 11 reacties

De vinger was ooit gebroken en daarna slecht gezet. Het gevolg daarvan was dat hij krom groeide: de top werd een haakje waarmee hij bij het binnenhalen van de netten bleef vasthaken. Keer op keer. Hij liet hem eraf halen, de top.  Zodoende promoveerde zijn ringvinger aan de linkerhand tot langste vinger. In een jolige bui hield hij de stompe vinger tegen één van zijn neusgaten. Wij zagen daar alleen nog maar de lol van in wanneer er een onwetend vriendje of vriendinnetje kwam spelen als mijn vader thuis was. Thuis was meer een honk voor hem; een tijdelijk maar terugkerend verblijf op de dagelijkse route. Een vertrouwd maar slijtend kussen.  Hij ademde zorgelozer in de buitenlucht. De honken die hij daar aandeed waren vol verwachting en verlangen: de strikken die hij zette, het garnalennet dat hij trok, de bramen die lonkten om geplukt te worden.

Hij belt. Zijn wijsvinger is  onstoken vanwege de duindoorns die er in zaten. Het sodawater gaf onvoldoende soelaas. Misschien moet-ie eraf vertelden ze hem in het ziekenhuis. Of ik nog langskom, vraagt hij. In zijn vriezer zit zeker een kilo zelfgeplukte braam. ‘Bloedband, bloedbraam…’, fluisteren mijn aderen.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van oktober, 2011 om zeeschuim.