Cook it

oktober 31, 2011 § 27 reacties

Sinsds een aantal weken pendel ik regelmatig op en neer tussen Maasstad en Kustdorp. Met de trein. De intercity vertrekt vanaf spoor 12 op Rotterdam Centraal.

Lieve NS, zouden daar een aantal  extra banken  neergezet kunnen worden… gewoon voor de vermoeide reizigers waarvan ik er één ben. Suiker in je koffie doen terwijl je staat en slechts over twee handen beschikt zoals ik, is behoorlijk ingewikkeld. En wanneer de extra bankjes niet kunnen, zouden er dan ergens richels gemaakt kunnen worden met een breedte van zo’n 10 cm en zo ongeveer op borsthoogte. Dank u. 

Vanmorgen lukte me het een zitplaats in de trein te veroveren en lag er een Spits uitnodigend op mij te wachten. Kort en Kauwbaar nieuws biedt deze gratis dagkrant. Zo las ik dat er een speciaal kookboek is uitgekomen voor de aan drugs verslaafde medemens. Bij de verschillende recepten staan speciale icoontjes als wegwijzer. Zo zijn er een recepten waarbij een smiley met 1 tandje staat afgebeeld. Drugsgebruikers schijnen naar verloop van tijd niet alleen huis en have te verliezen maar ook hun tanden. In dit speciale kookboek staan gerechten die je met slechts 1 tand in je mond kunt verorberen. Een recept met het icoon van een miertje geeft aan dat iets meer dan mierzoet is. Verslaafden zijn gek op zoet eten. Ook staan er recepten in die je kunt maken zonder in het bezit te zijn van een gastfornuis; een ommelet vanuit de magnetron is hiervan een voorbeeld. ‘Cook it’ , zo heet dit kookboek. Wel geinig bedacht, die naam. Maar of dit boek een tweede druk gaat halen betwijfel ik. Wanneer een drugsverslaafde geld (over) heeft, gaat hij of zij geen kookboek kopen. Denk ik. Eerder een patatje met of een reuze zak  minimarsjes. En om een verslaafde vanwege zijn verjaardag of vanwege Sinterklaas dit boek cadeau te doen, is vragen om verwijten. Denk ik. Ik was er nog niet uit toen ik er bij Leiden Centraal uit moest, maar misschien brengt u mij op andere gedachten.

discretionaire bevoegheid

oktober 29, 2011 § 11 reacties

Als ik minster was, zou ik blij zijn dat ik mijn discretionaire bevoegdheid zou kunnen gebruiken…er zijn weinig mensen die zoveel invloed hebben op een cruciaal moment….

Slag om de arm

juni 2, 2011 § 23 reacties

Asil Özyürek, hoogleraar gesture language and cognition aan de Radboud Universiteit Nijmegen, heeft onderzoek gedaan naar de relatie tussen taal en lichaamstaal. Ze heeft bewezen dat dit in tegenstelling tot wat andere wetenschappers beweren wel degelijk iets met elkaar te maken hebben. Iemand die veel gebaren maakt die in lijn zijn met dat wat hij/zij vertelt, wordt als betrouwbaar en effectief gezien. Dit verschijnsel is mij eerlijk gezegd niet vreemd. Een leerling die stampvoetend uitbrengt dat hij ‘haat heeft aan…’, maakt op de ander een effectievere indruk dan iemand die zonder blikken of blozen hetzelfde beweert….alhoewel…. Een leerling die met ingehouden woede fluistert dat hij die of die ander in elkaar zal meppen, maakt op mij ook best een betrouwbare indruk. En hoe komt dat dan, vroeg ik mezelf af… Het antwoord is even eenvoudig als voor de hand liggend: omdat ik zo’n leerling ken…ook uit andere situaties.

‘Premier Rutte’, zo stelt Asil in een interview in de Volkskrant van zaterdag 28 mei 2011, ‘doet het perfect. Hij komt betrouwbaar over omdat zijn argumenten en de gebaren die hij daarbij maakt in overeenstemming zijn met elkaar’. Ja en na die zin sloeg bij mij de twijfel toe want ik vind Rutte helemaal niet zo betrouwbaar al zou hij op zijn kop gaan staan of door een brandende hoepel springen. Ik vond hem als lijstrekker van de VVD al een bal en nu als premier vind ik het nog steeds een bal en dus per defenitie onbetrouwbaar. Ik vraag me dan ook af waarom Asil premier Rutte heeft opgevoerd om haar argumenten/onderzoek te staven. Kent ze hem? Mag ze hem? Is ze lid van de VVD? Heeft ze iets van hem nodig? Misschien is het wel te ver gezocht maar voordat ik iemand al dan niet betrouwbaar vind en zeker wanneer ik de persoon in kwestie niet ken en hem of haar dingen hoor zeggen over zaken die mijn leven beïnvloeden, denk ik na over wat de motieven zijn van zo iemand en helemaal wanneer het een politicus betreft. En dat, lieve beeldschermlezertjes, houd ik mijn leerlingen ook voor. Woorden zijn woorden, woorden en gebaren kunnen in overeenstemming zijn maar dat is niet hetzelfde als betrouwbaar…De toets van betrouwbaarheid kan pas dan plaatsvinden wanneer woord en gebaar omgezet worden in daden (of het uitblijven daarvan).

afb.: internet: in gebarentaal: love
©lasja

Wereldwijf

mei 22, 2011 § 20 reacties

wereldwijf verdient plek in TV Canon

Ooit, op mijn VK-blog heb ik geschreven over dat ik soms wakker schrik vanwege het feit dat er zo weinig vrouwen die ik leuk en geschikt vind een eigen talkshow hebben. Sonja Barend blijft tot nu toe mijn favoriet. Ik zag haar een aantal maanden geleden bij P&W. Ik weet niet meer waarom ze er zat, maar dat ze er zat was een verademing. Opstelten was namelijk ook te gast. Nu is dat mijn ex-burgemeester. Toen hij nog niet mijn ex was heb ik  hem  weleens gesproken. Over de toenemende drugsoverlast in een wijk waar ik toen werkte en dat ik vond dat er veel te weinig gedaan werd en ook dat ik van mening was (en ben) dat er met 2 maten gemeten werd/wordt omdat wanneer de drugsoverlast zich zou verplaatsten naar Kralingen (daar waar hij toen woonde) er vast en zeker veel meer inzet gepleegd zou worden. Opstelten raakte zeer geïrriteerd door mijn openhartigheid en snoerde me de mond! Voor mij had hij daarmee af gedaan. Later heb ik hem ook nog meegemaakt met de hele discussie rondom de komst van een helikopterplatform in de Maas voor de happy few. Terwijl ongeruste bewoners gebruik maakten van het vragenhalfuurtje om nogmaals hun zorgen onder de aandacht van de politiek te brengen, zat hij als voorzitter van de vergadering vooral te geiten en te gebben met één of ander vrouwelijk raadslid. Zonder scrupules.

 Toen Sonja hem tijdens zijn uitvoerige en brallerige uitleg over een nieuwe aanpak bij de politie dan ook onderbrak door aan P&W te vragen : ‘Zijn jullie nog niet moe ?’ , stal ze wederom mijn hart. Ze was totaal niet onder de indruk van zijn deftige manier van doen terwijl zowel P als W zich wel lieten intimideren.

Op haar heb ik dan ook gestemd hiero omdat ik het een wereldwijf vind

de V van Volkskrant, Verbouwen en Vluchten

april 23, 2011 § 23 reacties

Philip Akkerman schildert vooral zichzelf, zijn eigen hoofd, lees ik. Wel 3000 schilderijen maakte hij van zijn kop… je moet er maar het geduld voor op kunnen brengen…ieder keer weer diezelfde tronie… Ik scan de afgebeelde portretten en ben onder de indruk van zijn kleuren, beetje van Gogh, denk ik. Ik scheur de pagina af en rol er een kopje in.

Op de volgende bladzijde blikt het altijd vrolijke, enigzins mollige hoofd van Sylvia Witteman… is ze nou wel of niet familie van Paul… een dochter lijkt me sterk maar een nicht zou kunnen. Sinds ze weer in Nederland woont, vind ik haar columns minder hilarisch en die verwijzing naar excessief drankgebruik geloof ik nu wel. Dat ze gestopt is met haar kookcolumn is daarentegen niet te verteren.  Opnieuw scheur ik de pagina af en pak een bordje in. Lodewijk de Waal is nog steeds een straatvechter…. Hoelang is hij nou eigenlijk vakbondleider geweest…niet zoooo lang toch… Agnes Jongerius die hem is opgevolgd, gaat alweer veel langer mee…dure kleren draagt zij vaak, met bijpassende sieraden en ze is  nummer 45 op de lijst van meest invloedrijke mensen in Nederland. Dit keer is het gifgroene vaasje dat ik lang geleden van Zoon kreeg aan de beurt…ik kan het niet weg doen…hoe vaak heb ik dit vaasje ingepakt… Cor de Jonge is dood…nog niet zo oud concludeer ik na het lezen van de rouwadvertentie….’t kan ineens over zijn.  

De laatste weken heb ik de oude Volkskranten niet weggedaan. Ik wist dat ik ze nodig zou hebben. We hebben er de Pasen voor uitgekozen. In plaats van eieren schilderen, zijn we aan het hakken, breken, pakken en vernieuwen….Gotogot… wat een genot vind ik dit. Het vernieuwen van de keuken heb ik lange tijd met succes tegen weten te houden: niet nodig maar vooral geen zin in de troep die bij het uitruimen van kasten onherroepelijk ontstaat, was mijn voornaamste reden om tegendraads te zijn. Wat een klerezooi verzamelt een mens  gedurende zijn aardse bestaan. D’r is geen zoogdier die ons dat nadoet… Wanneer is dat verzamelingsgen dominant geworden tijdens de lange rit die we hebben afgelegd  voordat we rechtop gingen lopen?

In het sportgedeelte van de krant dat nu aan de beurt is om van leesvoer te evolueren naar inpakpapier zie ik een uitgebluste tafeltennisster zitten, nou ja eigenlijk meer hangen. Ze kijkt meesmuilend naar haar voeten alsof ze die verwijten maakt… Niet zeiken, denk ik, …je staat in ieder geval in de krant!  Ik ben in mijn leven 12 keer verhuisd. Alleen voor mezelf heb ik de handel 12 keer ingepakt en weer uitgepakt. Nog maar te zwijgen over verhuizingen van anderen waar ik mijn steentje aan bijgedragen heb. Ik doe het niet meer want ik haat het. Er zijn twee basisreacties waar we onbewust uit kiezen wanneer er gevaar dreigt: Aanvallen of vluchten. Ik beloof mezelf plechtig terwijl ik de 18-de doos naar boven sjouw dat ik de eerstvolgende keer bij de ‘V’ van verhuizen of verbouwen heel bewust zal kiezen om te Vluchten.

afb.: internet (hier meer)
©Lasja

Noli me tangere

april 11, 2011 § 27 reacties

Tussen al het leed van de wereld las ik vandaag in Stekel (een rubriek in de Volkskrant) dat Jeroen Brouwers, de schrijver van o.a. Datumloze Dagen, Bezonken Rood – beide boeken heb ik welhaast ademloos uitgelezen en nu ben ik Bittere Bloemen, zijn meest recente roman aan het lezen- zijn huis moet afbreken.

 Hij doopte de woning ‘Noli me tangere’*  maar dat weerhield de rechter in Tongeren niet van zijn vernietigende uitspraak: Jeroen Brouwers moet zijn huis afbreken. Arjan Peters (recensist) roept op tot de oprichting van een steuncomité. Ik doe mee. Laat die man met rust…laat hem schrijven…ook voor mij en voor u.

* noli me tangere – blijf van me af

foto: internet

Claudia de Breij slash Mina Mocca

maart 23, 2011 § 14 reacties

Een mens heeft of bouwt zo zijn eigen rituelen:  om de tijd vast te houden of doen terugkeren, ijkpunten in een leven dat almaar doorgaat. Ik heb ze ook: een ochtend zonder uitgeperste sinasappel staat garant voor een woelige, hectische dag, een afterdouche zonder gezichtscrème is vergelijkbaar met een koude douche, een kop koffie na het avondeten moet om het welbevinden optimaal te voeden en zo heb ik nog wat van die kleinigheden waar ik zeer aan gehecht ben en die me passen als een tweede huid. Een geliefd avondritueel bijvoorbeeld is het kijken naar DWDD. Matthijs als gastheer neem ik voor lief, maar vaak geniet ik van Jan Mulder, Nico, Fokke en Sukke en niet te vergeten van die kleine met die hoge stem. Af en toe schuift Claudia de Breij aan tafel. En zij en ik klikken niet. Dat ligt aan mij, ik weet het maar die lach van haar overal doorheen maakt dat ik i.p.v plezier jeuk ervaar. Overdreven en aanstellerig en zooooo nep. Vind ik.

 Gisteravond was er een interessant item. Bert Koenders en Jack de Vries waren voor deze gelegenheid aangeschoven. Het ging over Kadhafi waar Europa vandaag de dag  eendrachtig tegen optrekt. Voorheen, pak ‘m beet zo’n maand of drie geleden, lag dat nog heel anders. Europese staatshoofden schudden hem enthousiast de hand en sommigen zoenden hem vol overtuiging op beide wangen. Daar ging het over, over de hypocrisie van de buitenlandse politiek, over al die (economische en politieke) belangen die meespelen. Bert Koenders was daar klip en klaar over. Hij weigerde ooit de hand te schudden van de Libische leider. Jack de Vries diende hij van repliek toen deze probeerde hem mede verantwoordelijk te stellen voor wapenleverancies aan Libië maar ook aan andere landen waar de mensenrechten met voeten getreden worden.  Bert Koenders corrigeerde de spindoctor van het CDA door te melden dat hij als minister van Ontwikkelingssamenwerking het vorige kabinet menigmaal gevraagd had geen wapens te leveren aan landen die ’t niet zo nauw namen met de mensenrechten. Claudia die daarvoor al een aantal keer geprobeerd had aan het woord te komen, trok de aandacht met het volgende intro: …jaaa … misschien een beetje naïef en blondhaha … (en nou komt het) … maar…hoor ik het nou goed dat mijn kabinet wapens verkoopt…?‘  (…!…) Kijk en daar kan ik me dan ineens vreselijk aan ergeren. Is ze, die Claudia na de tweede wereldoorlog niet meer buiten geweest ofzo? Veel moeite hoef je niet te doen om er achter te komen dat ons kabinet hier en daar wat straalvliegtuigen in de markt heeft gezet, wat fregatten heeft geleverd en her en der nog wat van haar haar wapenarsenaal verkoopt en verkocht heeft. Zit er eens een vrouw als sitekick aan tafel, gaat ze wauwelen en het kindvrouwtje uithangen. Ga dan maar fijn afwassen of strijken, Claudia…. van mijn part… Kun je fijn blond en naïef blijven doen. Wat een meutminamocca

©lasja
afb.:internet

Waar ben ik?

Je bekijkt nu de actualiteit categorie van zeeschuim.