Reis om de wereld

juli 13, 2011 § 8 reacties

Toen haar ouders naar het ‘bejaardentehuis‘ verhuisden, pendelde ze elke veertien dagen heen en weer tussen Kustdorp en Rotterdam. Eén van ons vijven mocht dan mee. We vertrokken ’s zaterdags rond een uur of negen met de bus naar Leiden. Daarna pakten we de intercity en vanaf CS stapten we in de metro tot aan Maashaven en daarna namen we tram twee. Een reis om de wereld leek het. Bij haar ouders aangekomen, was ze het zonnetje in huis. Oma, haar moeder legde haar breiwerk terzijde en zette koffie. Opa, haar vader stak voor de gezelligheid een sigaar op. Ik zag mijn moeder in een ander licht. Niets liet ze los over hoe haar leven werkelijk was. Met iedereen in Kustdorp ging het goed en ze kregen de groeten van haar haar man, mijn vader. Ik speelde het onafgesproken spel mee en wenste dat de dag langer zou duren dan deze ene.  Op de terugweg werden haar  zinnen korter naarmate we Kustdorp dichter naderde. Op het moment dat ze de sleutel in de voordeur stak, liet ze Rotterdam en hen die haar daar lief waren achter zich. Alleen de sigarenlucht van haar vader zat nog in onze jassen.

Wereldwijf

mei 22, 2011 § 20 reacties

wereldwijf verdient plek in TV Canon

Ooit, op mijn VK-blog heb ik geschreven over dat ik soms wakker schrik vanwege het feit dat er zo weinig vrouwen die ik leuk en geschikt vind een eigen talkshow hebben. Sonja Barend blijft tot nu toe mijn favoriet. Ik zag haar een aantal maanden geleden bij P&W. Ik weet niet meer waarom ze er zat, maar dat ze er zat was een verademing. Opstelten was namelijk ook te gast. Nu is dat mijn ex-burgemeester. Toen hij nog niet mijn ex was heb ik  hem  weleens gesproken. Over de toenemende drugsoverlast in een wijk waar ik toen werkte en dat ik vond dat er veel te weinig gedaan werd en ook dat ik van mening was (en ben) dat er met 2 maten gemeten werd/wordt omdat wanneer de drugsoverlast zich zou verplaatsten naar Kralingen (daar waar hij toen woonde) er vast en zeker veel meer inzet gepleegd zou worden. Opstelten raakte zeer geïrriteerd door mijn openhartigheid en snoerde me de mond! Voor mij had hij daarmee af gedaan. Later heb ik hem ook nog meegemaakt met de hele discussie rondom de komst van een helikopterplatform in de Maas voor de happy few. Terwijl ongeruste bewoners gebruik maakten van het vragenhalfuurtje om nogmaals hun zorgen onder de aandacht van de politiek te brengen, zat hij als voorzitter van de vergadering vooral te geiten en te gebben met één of ander vrouwelijk raadslid. Zonder scrupules.

 Toen Sonja hem tijdens zijn uitvoerige en brallerige uitleg over een nieuwe aanpak bij de politie dan ook onderbrak door aan P&W te vragen : ‘Zijn jullie nog niet moe ?’ , stal ze wederom mijn hart. Ze was totaal niet onder de indruk van zijn deftige manier van doen terwijl zowel P als W zich wel lieten intimideren.

Op haar heb ik dan ook gestemd hiero omdat ik het een wereldwijf vind

Wat heeft u in de tuin staan?

april 26, 2011 § 20 reacties

De weg naar school (= werk) zit vol vermoede en onvermoede hindernissen. Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik met ijzel voorzichtig moet fietsen over de bruggetjes sinds ik daar vorig  jaar een onverwachte schuiver over maakte.  Ik heb 6 maanden lang pijn aan mijn rechterknie gehad en vind mezelf sindsdien geen trut meer wanneer ik in tijden van gladheid afstap voordat ik de bocht neem.

Maar goed dat was afgelopen winter en nu zitten we midden in de lente en lijkt het wel zomer. Ik fiets lichter en kijk wat argelozer om me heen. Reigers vliegen af en aan om hun nesten te fatsoeneren onderwijl ijselijke kreten uitslaand. Weleens goed naar een reiger gekeken? Wat een venijnige rotkop heeft dat dier. Mocht ik ooit vogel worden in een volgend leven, dan toch liever geen reiger. Doe mij maar terugzetten als meerkoet of fuut natuurlijk. Er zijn meer dieren die mijn route kruisen: ooievaars, parmantig stappend op die stelten van ze, mekkerende geiten, honden en bazen aan een riem, ook weleens een dooie vos of een platgereden konijn… Ik mag niet mopperen. Per slot van rekening woon en werk en als gevolg daarvan fiets ik altijd in hartje stad.

Toen ik blijmoedig de Irenebrug over gefietst was (daarna daalt de weg dus maak je met weinig inspanning een aardige snelheid) zag ik rechts van me tussen de bomen door iets wits/zwarts . Ik moest mijn ogen (vanwege die snelheid) toch ook een beetje op het fietspad houden – je weet maar nooit wie of wat op het idee komt om over te steken wanneer ik daar in volle vaart voorbij sjees-  dus had niet meteen in de gaten wat er te zien viel. Maar na een tweede, meer gerichte blik zag ik dat er twee koeien op het grasveld stonden. ‘Koeien!!!’, dacht ik… ‘d’r is in de verste verten geen weiland te bekennen. Hoe komen die hier in ’s herensnaam?‘  Van de weersomstuit sodemieterde ik bijna van mijn zadel. Enigszins bekomen van de onsteltenis zag ik dat het om twee kunstkoeien ging. Ja, u leest het goed: kunstkoeien. Naast de tuinkabouter en de potplant zet je bij de eerste zon  nu ook je kunstkoe in de tuin. Voor de gezelligheid waarschijnlijk.

 ’t Is maar goed dat levende koeien praktisch niet meer buiten komen. Ze zouden bij het zien van die kunstkoeien maar anarchistische gedachten  krijgen en mogelijk massaal optrekken naar het Binnenhof. In sommige gevallen en zeker wanneer je koe, varken of kip bent, is het beter dat je niet àlles weet van de wereld om je heen. In een volgend leven vind ik het bij nader inzien toch ook niet erg als ik als reiger terugkom. Alles beter dan…. juist.

afb.: internet
© lasja

eutrofiëring en ontslakken

maart 20, 2011 § 30 reacties

Ontslakken doe ik al jaren niet meer. Sapkuren en niksdoen, daar moet je de tijd voor hebben en dat heb ik niet. Liever fiets ik mezelf de lente in.

Vanmorgen was dat richting Rotte. Ik fiets niet als een bezetene zoals veel, voornamelijk mannelijke, mountain -en racebikers. Liever fiets ik kuierend. Dan zie je nog eens wat. Vanmorgen zag ik een fuut. Niet solo maar in gezelschap van wel zes andere soortgenoten. Onbespied waanden ze zich. Het zijn uitstekende duikers en onderwaterzwemmers. Wanneer ze fuutjes hebben, klimmen die vaak op de ruggen van hun ouders en blijven daar ook tijdens het duiken vastberaden op zitten. Terug naar dat gezelschap van hedenmorgen. Het was alsof één van hen aftelde: één, twee, drie…’ en op drie doken ze gezamenlijk de wondere waterwereld in. Futen, zo heb ik jaren gedacht, zwemmen in schoon water. Dus daar waar de fuut dobbert en duikt  is het water van goede kwaliteit. Niks van waar. Zij zijn één van de weinige vogels (ze zijn niet verwant aan de zwemvogels maar aan flamingo’s en heel ver terug aan duiven!…ze hebben ook geen zwemvliezen!) die profiteren van de eutrofiëring van het water. Wat dat is, heb ik voor u en mezelf opgezocht. Het water eutrofieert wanneer het gehalte aan o.a. stikstoffen (vaak als gevolg  van mestlozing) toeneemt. Het gevolg is dat er meer algen groeien in het water. Dus die fuut zwemt eigenlijk helemaal niet in schoon water, sterker nog… hij houdt er niet van. Wat je daar nu mee moet: met die kennis? Opslaan en achteloos doorvertellen, dacht ik zo.

 
© lasja
afb.: internet

de Willemsbrug

februari 20, 2011 § 5 reacties

de brug kennen is soms beter dan de weg kennen

Waar ben ik?

Je bekijkt nu de Rotterdam categorie van zeeschuim.